Naam auteur: Mireille Sampimon

Onlangs had ik een gesprek met een vriend over noodpakketten. Hij beweerde dat een radio zinloos is, omdat bij een vijandige invasie communicatieapparatuur vaak als eerste wordt gebombardeerd. Hoewel dat scenario zeker mogelijk is, ben ik toch blij dat ik een radio heb die niet alleen op batterijen, maar ook op zonne-energie kan werken. In

Gisteravond hielden we in Gemeente Emmen voor het eerst in heel lange tijd een pro-mensenrechtendemonstratie. Daarmee wilden we aandacht vragen voor het vreselijke lot van de Palestijnen in Gaza, die uitgehongerd worden. Daarom maakten we, net als heel veel andere mensen elders in het land, lawaai met lege pannen en lepels. Mijn mede-organisatoren vonden het

Gemiddeld wordt elke acht dagen ergens in Nederland een vrouw vermoord omdat ze een vrouw is. De dader is in 54% van de gevallen haar (ex-)partner. Het verbreken van een giftige relatie is levensgevaarlijk, omdat de dader niets meer te verliezen heeft. In gedachten loop ik mee in de #FemicideMars die op dit moment begint

“Het is goed hoor, meisje.” Dat zei hij. Letterlijk. Als account manager bij een internationaal PR-bureau was ik ooit verantwoordelijk voor de uitrol in Nederland van een nieuw product voor een internationaal merk. Om deze productpresentatie in goede banen te leiden, moest ik samenwerken met de directeur van het bedrijf dat het merk in Nederland

Tijdens een borrel vertelde ik dat ik gespecialiseerd ben in inclusief schrijven. Een andere ondernemer fronste haar wenkbrauwen. “Ik ben daar op tegen! Je bedoelt toch dat met die en diens? Daar snap ik echt niks van.” Ik knikte haar vriendelijk toe. Nadenken over de voornaamwoorden die mensen gebruiken is nieuw en voelt in het

Normaal schrijf ik op woensdag iets over inclusiviteit. #InclusieveTaal enzo. Maar vandaag niet. Want gisteren werd een auto uit een kanaal in Winschoten gehaald. In die auto zaten zeer waarschijnlijk de vermiste kinderen Jeffrey en Emma. En hun vader, die hen vermoordde. Op sociale media zie ik veel mensen reageren met onbegrip, verdriet en woede.

Tijdens een evenement in het kader van 80 jaar vrijheid was ik aanwezig bij een panelgesprek. In het panel zaten twee witte heren van boven de vijftig. De eerste was een politiek bestuurder van een partij die al lange tijd aan de macht is in Nederland. De tweede was een mensenrechtenactivist, die eerder in zijn

Stel je voor: er komt een groep vrienden bij je eten. Je maakt een grote pan soep. Lekker, warm, troostrijk. Je denkt: een beetje pinda erin, dat geeft net wat extra bite. Maar dan herinner je je ineens dat een van je vrienden een pinda-allergie heeft. Wat doe je dan? Je gooit de pinda’s er