Ik ben een racist. Het is afschuwelijk om dat over mezelf te moeten toegeven. Maar het is de naakte waarheid. Mijn vrienden komen van over de hele wereld, ik geloof heel sterk in de noodzaak van gelijke kansen voor iedereen, mijn partner komt uit Afrika, ik ben gespecialiseerd in #InclusieveTeksten en ik ben een racist. Eigenlijk wist ik het al een tijdje, maar onlangs werd het me heel duidelijk. Een van de hulptrainers van mijn taekwondovereniging moest examen doen voor zijn zwarte band. Om hem te helpen onder druk te presteren vroeg onze hoofdtrainer ons allemaal op de bank te gaan zitten en hem streng aan te kijken. De hulptrainer moest een technische oefening doen. Een reeks bewegingen, die er – in mijn ogen – grappig uitzagen. En toen dacht ik: hij lijkt wel een aapje. Ik schrok van mezelf. Sterker nog, ik verachtte mezelf. Want: een paar maanden geleden deed onze vrouwelijke hulptrainer dezelfde oefening voor. Ook zij zag er grappig uit. Maar dacht ik toen aan een aapje? Nee hoor, ik dacht aan een marionet in een poppenkast. Het verschil? Zij is wit. Hij is bruin. Er is echt geen enkele andere reden aan te voeren. Natuurlijk kwam mijn reactie niet uit haat. Het was geen bewuste keuze. Maar het gebeurde toch. En dat is precies waarom racisme niet alleen ‘het probleem van anderen’ is. Het zit in beelden, associaties en gedachten. In wat we normaal vinden. Of grappig. Of vreemd. Ik deel dit verhaal niet om mezelf af te branden. Maar omdat ik geloof dat we pas kunnen veranderen als we eerlijk zijn. Eerlijk over wat er in ons leeft. Ook als het lelijk is. Verandering begint bij bewustzijn. Op de eerstvolgende training hoorden we dat de hulptrainer dat weekend geslaagd was. Ik heb hem de hand geschud om hem te feliciteren. Wat ik niet deed, was hem belasten met wat er in mijn hoofd gebeurde tijdens zijn proefexamen. Dit verhaal is niet voor hem. Dit is voor ons. Voor iedereen die denkt dat goede bedoelingen genoeg zijn. Verandering begint niet bij de ander. Die begint bij jezelf. Bij mij. En misschien ook bij jou.
