Normaal schrijf ik op woensdag iets over inclusiviteit. #InclusieveTaal enzo. Maar vandaag niet. Want gisteren werd een auto uit een kanaal in Winschoten gehaald. In die auto zaten zeer waarschijnlijk de vermiste kinderen Jeffrey en Emma. En hun vader, die hen vermoordde. Op sociale media zie ik veel mensen reageren met onbegrip, verdriet en woede. Hoe kan iemand dit doen? Wat afschuwelijk. En dat is het ook. Zo’n gruwelijke daad komt nooit uit de lucht vallen. Experts op het gebied van huiselijk geweld benadrukken het keer op keer: er zijn altijd signalen. Maar die moeten wel gezien en serieus genomen worden. Het gevaarlijkste moment in het leven van een vrouw, is het beëindigen van een relatie. Helaas spreek ik uit ervaring. Bijna zestien jaar geleden ben ik weggevlucht uit een gewelddadige relatie. Ook ik heb geweten dat het gevaar niet voorbij is zodra je de deur achter je dichttrekt. Mijn ex, de biologische vader van het kind dat ik toen in mijn buik droeg, dreigde dat hij mijn oudste kinderen zou volgen. Maar ik had geluk. Ik had een netwerk om me heen, en een school die met me meedacht. We maakten duidelijke afspraken: mijn kinderen mochten nooit alleen naar huis. Ze bleven in de klas wachten tot hun vader, één van mijn ouders, of ik zelf hen kwam halen. En ik had nóg een vorm van bescherming, al realiseerde ik me dat toen nog niet zo goed. Mijn ex had de baby in mijn buik nog niet erkend bij de gemeente. Dat betekende dat hij geen ouderlijk gezag had, geen recht op omgang. Als hij dat wel wilde, had hij een rechtszaak moeten aanspannen. Dat deed hij niet. Een vrouw met wie ik in het blijf-van-mijn-lijfhuis zat, had minder geluk. Haar dochter was een dag jonger dan mijn zoon. Haar ex had haar dochter wél erkend. En dus had hij, ondanks een veroordeling wegens huiselijk geweld, wél recht op omgang. Toen hun dochter drie jaar oud was, probeerde hij haar moeder zoutzuur in het gezicht te gooien. Hoeveel bewijs wil je hebben dat iemand tot gevaarlijke dingen in staat is? Toch mocht hij zijn dochter blijven zien. Onder toezicht, dat wel. Maar die bezoeken waren een voorbereiding op contact zonder toezicht. Ik weet niet hoe het nu met hen gaat. We hebben al een aantal jaren geen contact meer. Maar ik weet nog precies hoe bang die moeder was in die tijd. Bang voor de dag waarop de vader zijn dochter weer alleen mocht meenemen. Moeders en kinderen worden in Nederland nog steeds niet goed genoeg beschermd. Ik weet niet of er eerder al sprake was van dreiging of geweld door de vader van Jeffrey en Emma. Maar ik weet wél dat we beter moeten zorgen voor de vrouwen die het lef hebben om weg te gaan. Voor de kinderen die nergens om gevraagd hebben. Voor alle mensen die het slachtoffer dreigen te worden van mannen met een gekwetst ego. Want veiligheid moet geen geluk zijn, het is een recht.