“Het is goed hoor, meisje.” Dat zei hij. Letterlijk. Als account manager bij een internationaal PR-bureau was ik ooit verantwoordelijk voor de uitrol in Nederland van een nieuw product voor een internationaal merk. Om deze productpresentatie in goede banen te leiden, moest ik samenwerken met de directeur van het bedrijf dat het merk in Nederland verkocht. De Europese marketing-directeur, mijn klant, had mij gevraagd deze directeur uit te leggen wat de strategie zou zijn. Ik was een ervaren PR-manager, de veertig ruim gepasseerd. Maar voor de Nederlandse directeur blijkbaar toch vooral een ‘meisje’. We hadden een lang en moeizaam telefoongesprek. Hij wilde mijn advies niet aannemen. Dat kan. Maar de manier waarop hij het gesprek afsloot, met die ene zin, maakte me witheet. Ik ben ervan overtuigd dat hij niet zo tegen me gepraat had als ik een man was geweest. Misschien had hij dan óók mijn advies genegeerd. Maar me zo kleinerend toespreken? Dat denk ik niet. Gelukkig had ik bondgenoten. Mijn directeur en de Europese marketing-directeur steunden me volledig. En dat was fijn. Want hoe vaak hoor je niet dat vrouwen niet geloofd worden, wanneer ze vertellen dat een man zich seksistisch uitliet? (Harry Jekkers zong daar niet voor niets over: “Het was haar woord tegen het zijne, en hij was langer bij de zaak.”) Seksisme zit soms in één woord. Eén toon. Eén blik. En nee. Dat is niet goed hoor, jochie!
