Tijdens een evenement in het kader van 80 jaar vrijheid was ik aanwezig bij een panelgesprek. In het panel zaten twee witte heren van boven de vijftig. De eerste was een politiek bestuurder van een partij die al lange tijd aan de macht is in Nederland. De tweede was een mensenrechtenactivist, die eerder in zijn carrière als advocaat had gewerkt. Het gesprek ging over de vrijheid om jezelf te zijn en hoe dat in sommige landen onmogelijk is. De bestuurder vond het nodig om te benoemen dat er soms mensen zijn die op valse gronden asiel aanvragen in Nederland. De mensenrechtenactivist had eerder op de dag uitgebreid verteld over zijn werk in alle uithoeken van de wereld voor de mensenrechten. Ik hoopte dat hij het gesprek wel terug zou brengen naar waar het die dag om moest draaien. Tot mijn verbazing gebeurde het tegenovergestelde. Hij vertelde dat hij als advocaat inderdaad wel eens had meegemaakt dat een cliënt tegen hem had gezegd dat hij niet echt homo was, maar dat alleen zei om in Nederland asiel te krijgen. Begrijp me niet verkeerd: Ik ben niet naïef. Welke regels je ook maakt, er zullen altijd mensen zijn die proberen er misbruik van te maken. Dus ik geloof best dat een klein deel van de asielzoekers inderdaad liegt tijdens hun asielprocedure. MAAR dit moment, deze bijeenkomst, was niet het juiste moment om het daarover te hebben. Na het evenement moest ik nog wat boodschappen doen. In de supermarkt zag ik iets opvallends. In een rustig hoekje stond een machine waar je vers sinaasappelsap kunt tappen. Daar stond een oudere dame met keurig opgestoken haar en een rollator, die snel een paar slokken uit haar net gevulde fles achterover klokte. Daarna vulde ze de fles verder bij. Hoe creatief bedacht ook: als je iets drinkt of eet in de supermarkt waarvoor je niet betaalt, dan ben je aan het stelen. Stel dat ik de volgende dag een symposium zou bezoeken over de ouderengezondheidszorg. En ik zou daar in een panelgesprek zitten over de nieuwste technologie van rollators. Ga ik op dat moment dan vertellen dat ik in de supermarkt eens een dame met een rollator sinaasappelsap heb zien stelen? Natuurlijk niet. Daar gaat het op dat moment niet om. Gepaste communicatie betekent dat je weet wat je zegt, en vooral wanneer je het zegt. Dat je aanvoelt of jouw boodschap past bij het moment, het onderwerp en het publiek. Wie zomaar een incident benoemt dat niet past bij de context, slaat de plank mis en raakt de aandacht van de luisteraar kwijt. Het zou kunnen dat beide heren later in het gesprek nog heel intelligente en interessante dingen hebben gezegd, maar ik kan het me oprecht niet meer herinneren. We zaten in een historische zaal met prachtige muurschilderingen. Daar heb ik de rest van de tijd enorm van genoten.
